GoodToKnow.PureThailand.com รวมเรื่องน่ารู้จาก forward mail
RSS icon Email icon Home icon
  • อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตของเราอย่างแท้จริง

    Posted on June 7th, 2009 goodtoknow No comments

    วันหนึ่งเมื่อยังเด็ก แอนดี้น้องชายของฉันนั่งอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น ….
    ในมือข้างหนึ่งมีปากกาหนึ่งด้าม ขณะที่ในมืออีกข้างหนึ่งก็ถือหนังสือสะสมราคาแพงของพ่อ
    แอนดี้คงจะปีนขึ้นไปหยิบจากบนชั้นหนังสือ …..

    เมื่อพ่อเดินเข้ามาในห้อง แอนดี้ก็ก้มหน้างุด และทำท่ากระสับกระส่าย
    เขารู้ตัวดีเชียวละว่ากำลังทำผิดแม้จากระยะไกล

    ฉันก็เห็นรอยขีดเขียนเปรอะไปทั่วบนหน้าหนังสือของพ่อ
    และตอนนี้แอนดี้ก็กำลังจ้องมองพ่อตาโตด้วยความหวาดหวั่น รอคอยที่จะถูกทำโทษ

    พ่อหยิบหนังสือขึ้นมามอง แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โดยไม่พูดอะไรสักคำ
    หนังสือทุกเล่มมีความหมายต่อพ่อมาก… หนังสือคือความรู้
    และหนังสือเล่มนี้ก็เป็นหนังสือสะสมราคาแพง

    แต่ในขณะเดียวกันท่านก็เป็นพ่อที่รักลูกมาก…..
    สิ่งที่พ่อทำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นยอดเยี่ยมมาก

    แทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุแอนดี้ หรือแม้แต่ตำหนิความซุกซน !!
    พ่อกลับนั่งลง… หยิบปากกาในมือแอนดี้ขึ้นมาถือไว้
    แล้วก็เขียนอะไรบางอย่างลงในหน้าหนังสือสือสะสมราคาแพงนั่นเสียเอง
    พ่อเขียนที่ข้างๆ ลายเส้นที่แอนดี้ขีดว่า”ภาษาของแอนดี้” เมื่ออายุสองขวบ…..

    ต่อไปไม่ว่าครั้งไหนที่พ่อหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเปิด
    พ่อก็จะเห็นใบหน้าน้อยๆ ที่น่ารักและดวงตาที่สดใสของลูก
    ่และจะขอบคุณพระเจ้าที่ประทานเด็กน้อยคนนี้มาให้ขีดเขียนบนหนังสือแสนหวงของพ่อ

    ลูกทำให้หนังสือเล่มนี้ของพ่อมีความหมาย…. เหมือนกับที่พี่ๆ
    ของลูกนำความหมายมาสู่ชีวิตของพ่อเหมือนกัน”

    “ว้าว…” ฉันคิด นี่หรือคือการลงโทษของพ่อ?
    นานๆ ครั้งฉันก็จะหยิบหนังสือที่สะสมไว้มาให้ลูกหลานของฉันขีดเขียนเล่น
    ทุกครั้งที่มองดูลายมือหยุกหยิกเหล่านั้น
    ฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่พ่อทำในวันนั้น

    พ่อได้สอนให้ฉันรู้ว่า…‘อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตของเราอย่างแท้จริง’
    ซึ่งนั่นก็คือ ‘คนที่เรารัก ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ’

    ลองมองย้อนดูตัวคุณเองในแต่ละวัน เหตุการณ์แบบนี้ เกิดขึ้นได้อยู่เสมอ
    เช่นคุณนั่งกินข้าวกับภรรยาอยู่ที่ร้านอาหาร
    เธอหวังดีอยากจะเทซอสให้คุณ
    แต่มันกลับหกไปเลอะเสื้อตัวเก่งของคุณ
    และคุณก็ทำสีหน้าที่ตำหนิเธอและคำพูดที่บอกว่า….
    “เดี๋ยวผมเทเองก็ได้” นอกจากคำขอโทษที่เธอพร่ำบอก
    น้ำตาใสๆก็เริ่มเอ่อขึ้นในใจเช่นเดียวกัน …..
    เพราะอาหารมื้อนั้น ไม่มีรสชาติสำหรับเธอเสียแล้ว…
    แต่ถ้าคุณบอกกับเธอว่า
    ถ้าซักไม่ออกก็ไม่เป็นไรหรอก เมื่อผมหยิบเสื้อขึ้นมาใช้ครั้งใด
    ผมจะหวนนึกถึงร้านอาหารนี้ทุกครั้งไป…
    ที่ได้มีโอกาสมาทานข้าวกับคุณ
    และได้คิดถึงทุกครั้งว่าภรรยารัก และเอาใจใส่ผมมากเท่าใด….
    อยากปรนนิบัติเอาใจ (จนเทซอสหกใส่ผม)
    แต่ว่าคราวหน้าออกมาทานข้าว
    ผมจะเป็นคนเทซอสให้คุณมั้งล่ะ (ทีนี้ตาผมมั่ง)
    รอยยิ้มจากหัวใจของเธอได้เริ่มโบยบินแล้ว …..
    แค่นี้คุณก็ลงโทษเธอให้ระวังมากขึ้นแล้วล่ะค่ะ

    สิ่งที่มีค่าต่อชีวิตคนเรานั้นไม่ใช่ นาฬิกาเรือนละแสน
    หรือเนคไทเส้นละหลายๆพัน
    แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจ ที่คุณรู้ว่ามีใครคนหนึ่ง เฝ้ารัก
    เฝ้าถนอมความรู้สึกคุณอยู่ตลอดเวลาต่างหาก…

    แหล่งข้อมูล: Forword Mail
    ผู้สนับสนุน: เพียวคาร์เร้นท์ โรงแรมเพียวแมนชั่น เพียววิลล่า

    Leave a reply

    *